โซ่ทอง 1933 → 1944: ยึดทอง ขึ้นราคา แล้วตั้งกติกาโลก

สรุป 3 จังหวะ

• 1933ยึดทอง — คำสั่ง EO 6102 ให้ประชาชนส่งทองคืนรัฐ ถือได้ไม่เกินคนละ 100 ดอลลาร์
• 1934ขึ้นราคา — ราคาทองทางการจาก 20.67 เป็น 35 ดอลลาร์/ออนซ์ ทองไหลเข้าสหรัฐฯ
• 1944ผูกทั้งโลก — 44 ชาติที่เบรตตันวูดส์ ผูกดอลลาร์กับทองที่ 35 แล้วให้สกุลอื่นผูกกับดอลลาร์

สามจังหวะนี้คือโซ่เส้นเดียวกัน ข้อแรกเก็บของ ข้อสองตั้งราคา ข้อสามเอาราคานั้นไปเป็นกติกาของทั้งโลก ถ้าจำได้แค่นี้ก็พอเข้าใจเรื่องทั้งหมดแล้ว ที่เหลือข้างล่างคือรายละเอียดว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไง

องก์ 1: โลกพัง 1929–1933

เปิดเรื่องแบบนี้ก่อน ถ้าปี 1933 คุณเป็นคนอเมริกัน แล้วเก็บทองไว้ในบ้านเกินร้อยดอลลาร์ … คุณผิดกฎหมายนะ ติดคุกได้สิบปี ไม่ได้พูดเล่น เรื่องจริง มีเอกสารราชการรองรับ แต่ก่อนจะไปถึงตรงนั้น ต้องเข้าใจก่อนว่าทำไมรัฐบาลถึงยอมทำเรื่องแรงขนาดนี้

ย้อนไปช่วงระหว่างสงครามโลกสองครั้ง ระบบมาตรฐานทองคำแบบคลาสสิก ที่เงินของแต่ละประเทศผูกกับทองอย่างมั่นคง ถูกทิ้งไปตั้งแต่หลังสงครามโลกครั้งที่ 1 พอไม่มีหลักยึด แต่ละประเทศก็เริ่มเล่นเกมของตัวเอง

เกมแรกคือแข่งกันลดค่าเงิน ใครทำเงินตัวเองให้ถูกลง สินค้าส่งออกก็ถูกลง ขายได้มากขึ้น แต่พอทุกคนทำพร้อมกัน ก็ไม่มีใครได้เปรียบจริง มีแต่ความวุ่นวาย เกมที่สองคือตั้งกำแพงภาษี ตัวอย่างดังคือภาษีนำเข้า Smoot-Hawley ของสหรัฐฯ ปี 1930 ที่ประเทศในเครือจักรภพอังกฤษไม่พอใจหนักมาก เกมที่สามคือจับกลุ่มการค้ากีดกันคนนอก

ผลรวมของสามเกมนี้ทำให้ Great Depression หนักขึ้นไปอีก ระบบการค้าโลกไม่มั่นคง เงินไม่รู้จะวิ่งไปทางไหน ในสหรัฐฯ เองแบงก์ล้มเป็นแถว คนตกงานต้องไปต่อแถวรับอาหาร

พอคนไม่เชื่อแบงก์ คนก็ทำสิ่งเดียวกันหมด คือวิ่งไปถอนเงิน แล้วถ้าทำได้ก็แลกเป็นทองเก็บไว้กับตัว ช่วงต้นปี 1933 ภาพคนออกันหน้าธนาคารแบบนี้เกิดขึ้นในหลายรัฐ

มองแบบเทรดเดอร์ ภาพนี้คือ flight to safety ขนานแท้ ทุกคนวิ่งหา "ของจริง" พร้อมกัน ปัญหาคือ ถ้าทองไหลออกจากระบบธนาคารไปอยู่ใต้ที่นอนของประชาชนหมด รัฐก็ไม่มีเครื่องมือเหลือไว้คุมค่าเงิน ตรงนี้แหละคือจุดที่รัฐตัดสินใจว่า ต้องดึงทองกลับมาไว้ในมือตัวเองก่อน

องก์ 2: EO 6102 — คำสั่งเดียว ยึดทองทั้งประเทศ

ตัวเอกขององก์นี้คือประธานาธิบดีคนที่ 32 แฟรงคลิน ดี. รูสเวลต์ (Franklin D. Roosevelt) เขาเซ็นคำสั่งฝ่ายบริหารเลขที่ 6102 หรือ Executive Order 6102 ลงวันที่ 5 เม.ย. 1933

เนื้อหาหลักตรงไปตรงมามาก: ทุกคนต้องส่งมอบเหรียญทอง ทองแท่ง และใบรับรองทองคำ (gold certificate) ให้ธนาคารภายใน 1 พ.ค. 1933 ได้เวลาไม่ถึงเดือน มีข้อยกเว้นไม่กี่ข้อ คือถือได้คนละไม่เกิน 100 ดอลลาร์ และเหรียญที่มีมูลค่าทางการสะสม

ถ้าไม่ทำตาม โทษสูงสุดคือปรับ 10,000 ดอลลาร์ และ/หรือจำคุก 10 ปี ลองนึกภาพว่าเงินหมื่นดอลลาร์ในปี 1933 คือเงินก้อนใหญ่ขนาดไหน นี่ไม่ใช่การขอความร่วมมือ นี่คือการเก็บของแบบมีกฎหมายหนุนหลัง

แล้วรัฐรับซื้อที่ราคาเท่าไร? ที่ราคาทองทางการในตอนนั้น คือ 20.67 ดอลลาร์ต่อออนซ์ จำเลขนี้ไว้ เดี๋ยวมันจะกลับมา

คำสั่ง 6102 ไม่ได้มาเดี่ยวๆ เดือน พ.ค. 1933 มี Thomas Amendment ที่ให้อำนาจรัฐลดปริมาณทองที่หนุนดอลลาร์ได้สูงสุด 50% ตามด้วยมติสภาวันที่ 5 มิ.ย. 1933 ที่ยกเลิก "gold clause" ในสัญญาทุกฉบับ คือสัญญาไหนที่เขียนว่าจะจ่ายคืนเป็นทอง ข้อนั้นใช้ไม่ได้แล้ว เรื่องนี้ไปถึงศาลสูงสุด และศาลรับรองในปี 1935

สรุปองก์นี้ในภาษาตลาด: รัฐเก็บของเข้าพอร์ตก่อน ปิดทางออกทุกทาง ทั้งทองในมือคนและทองในสัญญา แล้วค่อยขยับขั้นต่อไป

องก์ 3: 1934 — ขึ้นราคาเป็น 35 ดอลลาร์

พอทองเข้ามือรัฐครบ ขั้นต่อไปก็มาตามคาด เดือน ม.ค. 1934 ประธานาธิบดีรูสเวลต์ลงนาม Gold Reserve Act และวันที่ 31 ม.ค. 1934 มีประกาศของประธานาธิบดีกำหนดราคาทองใหม่เป็น 35 ดอลลาร์ต่อออนซ์

จาก 20.67 กระโดดไป 35 ลองคิดตาม ทองที่ประชาชนขายคืนรัฐไปเมื่อปีก่อนที่ราคา 20.67 วันนี้มูลค่าในบัญชีของรัฐขึ้นไปเป็น 35 ทันที ส่วนต่างตรงนี้ไม่ได้อยู่กับคนที่เคยถือทอง มันอยู่กับรัฐ

อีกด้านหนึ่งของเหรียญคือ ดอลลาร์อ่อนค่าลงเมื่อเทียบกับทอง เพราะตอนนี้ต้องใช้ดอลลาร์มากขึ้นถึงจะแลกทองหนึ่งออนซ์ได้

และผลที่สำคัญที่สุดสำหรับเรื่องของเรา: เมื่อสหรัฐฯ ประกาศรับซื้อทองที่ราคาสูงขึ้น ทองจากที่อื่นก็เริ่มไหลเข้าสหรัฐฯ นี่คือข้อต่อที่เชื่อมปี 1934 เข้ากับปี 1944 เพราะสิบปีต่อมา คนที่ถือทองมากที่สุดในห้องประชุม ก็คือประเทศนี้

ใครถือของ คนนั้นคุมเกม

องก์ 4: เกร็ด — ธนบัตร 100,000 ดอลลาร์ที่คนทั่วไปห้ามถือ

พักเรื่องหนักแป๊บนึง มีของแปลกจากยุคนี้ที่ต้องเล่า หลังกฎหมายปี 1934 สหรัฐฯ พิมพ์ธนบัตรชนิดหนึ่งออกมา คือ Gold Certificate มูลค่า 100,000 ดอลลาร์ ซีรีส์ 1934 หน้าธนบัตรเป็นรูปประธานาธิบดีคนที่ 28 วูดโรว์ วิลสัน (Woodrow Wilson)

ธนบัตรนี้พิมพ์อยู่แค่ไม่กี่สัปดาห์ ตั้งแต่ ธ.ค. 1934 ถึงสิ้น ม.ค. 1935 รวมราว 42,000 ใบ แต่มันไม่เคยออกมาให้คนทั่วไปใช้เลย หน้าที่ของมันคือเป็นเครื่องมือทางบัญชี ใช้โอนเงินกันเฉพาะระหว่างธนาคาร Federal Reserve ด้วยกัน และจนถึงวันนี้ นักสะสมก็ยังถือครองอย่างถูกกฎหมายไม่ได้

ถ้าซูมดูมุมขวาล่างของธนบัตร จะเห็นลายเซ็นของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังสหรัฐฯ เฮนรี มอร์เกนธอ จูเนียร์ (Henry Morgenthau Jr.) จำชื่อนี้ไว้ เพราะอีกสิบปีต่อมา เขาจะไปนั่งหัวโต๊ะที่เบรตตันวูดส์

ธนบัตรส่วนใหญ่ถูกทำลายไปแล้ว ที่เหลือจัดแสดงอยู่ที่ Smithsonian, Fed San Francisco และ Fed Richmond หลายแหล่งบอกว่านี่คือธนบัตรมูลค่าสูงสุดที่สหรัฐฯ เคยพิมพ์ (ข้อนี้เป็นข้อมูลจากแหล่งทั่วไป ทีมเรายังไม่ได้ยืนยันถ้อยคำจากเอกสารทางการ)

ทำไมเกร็ดนี้สำคัญ? เพราะมันสรุปยุคนี้ได้ในภาพเดียว: ทองย้ายจากมือประชาชนไปอยู่ในระบบของรัฐ จนกระดาษที่ผูกกับทองแผ่นใหญ่ที่สุด ถูกใช้แค่ระหว่างธนาคารกลางด้วยกันเอง ส่วนคนธรรมดาห้ามแตะ

องก์ 5: ถนนสู่ปี 1944 — ไพ่ต่อรองชื่อ Lend-Lease

ข้ามมาต้นทศวรรษ 1940 สงครามโลกครั้งที่ 2 กำลังเดือด แต่ฝั่งสหรัฐฯ กับอังกฤษเริ่มคิดแล้วว่า หลังสงครามโลกจะใช้กติกาการเงินแบบไหน

คนสำคัญฝั่งความคิดคือรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศสหรัฐฯ คอร์เดล ฮัลล์ (Cordell Hull) ที่เชื่อว่าการค้าเสรีนำมาทั้งสันติภาพและความมั่งคั่ง ถ้าย้อนดูองก์ 1 ก็เข้าใจได้ว่าทำไม เพราะเขาเห็นแล้วว่ากำแพงภาษีกับการแข่งลดค่าเงินพาโลกไปถึงไหน

งานเตรียมเริ่มก่อนการประชุมหลายปี เดือน ส.ค. 1941 มี Atlantic Charter ที่สหรัฐฯ กับอังกฤษวางเป้าร่วมกันเรื่องโลกหลังสงคราม แล้วเดือน ก.พ. 1942 ก็มีข้อตกลง Lend-Lease ระหว่างสหรัฐฯ กับอังกฤษ ซึ่งมาตรา VII เป็นตัวเด็ด

Lend-Lease คือโครงการที่สหรัฐฯ ส่งความช่วยเหลือช่วงสงครามให้พันธมิตร แต่มาตรา VII ผูกความช่วยเหลือนี้เข้ากับเป้าหมายการค้าหลังสงคราม ซึ่งในทางปฏิบัติหมายถึงการรื้อระบบ imperial preference ของเครือจักรภพอังกฤษ (ระบบสิทธิพิเศษทางการค้าในเครือจักรภพที่ตั้งขึ้นปี 1932)

พูดภาษาบ้านๆ: อังกฤษต้องการของจากอเมริกาเพื่อสู้สงคราม อเมริกาให้ แต่แนบเงื่อนไขว่าหลังสงคราม ระบบการค้าแบบปิดของคุณต้องเปิด นี่คือการใช้ความช่วยเหลือเป็นไพ่ต่อรอง ตั้งแต่ก่อนจะมีใครนั่งลงที่โต๊ะประชุมจริงด้วยซ้ำ

ช่วงต้นปี 1942 เหมือนกัน ทั้งสองฝั่งเริ่มร่างแผนของตัวเอง ฝั่งอเมริกาคือคุณแฮร์รี เด็กซ์เตอร์ ไวต์ (Harry Dexter White) เจ้าหน้าที่ของกระทรวงการคลังสหรัฐฯ เสนอกองทุนชื่อ Stabilization Fund ฝั่งอังกฤษคือคุณจอห์น เมย์นาร์ด เคนส์ (John Maynard Keynes) นักเศรษฐศาสตร์ ผู้แทนกระทรวงการคลังอังกฤษ เสนอ Clearing Union ที่จะมีสกุลเงินโลกของตัวเองชื่อ "bancor"

องก์ 6: เบรตตันวูดส์ 1–22 ก.ค. 1944

แล้วก็มาถึงฉากใหญ่ ชื่อทางการคือ United Nations Monetary and Financial Conference จัดที่ Mount Washington Hotel เมือง Bretton Woods รัฐนิวแฮมป์เชียร์ ระหว่าง 1–22 ก.ค. 1944 ตอนนั้นสงครามยังไม่จบ

มา 44 ชาติ ผู้แทนรวม 730 คน และที่น่าสนใจคือเขาไม่ได้ประชุมกันในเมืองหลวง แต่ไปประชุมในโรงแรมกลางภูเขา เหตุผลหนึ่งคือที่นี่ห่างไกลและดูแลความปลอดภัยช่วงสงครามได้ง่าย โรงแรมนี้สร้างตั้งแต่ปี 1902 ปัจจุบันเป็น National Historic Landmark

ประธานการประชุมคือรัฐมนตรีคลังมอร์เกนธอ คนเดียวกับที่เซ็นอยู่บนธนบัตรแสนดอลลาร์นั่นแหละ

บนโต๊ะมีสองแผนปะทะกัน เคนส์อยากได้ระบบที่มีเงินโลกกลางๆ อย่าง bancor ที่ไม่มีประเทศไหนเป็นเจ้าของ ส่วนไวต์ฝั่งอเมริกาอยากได้ระบบที่ดอลลาร์อยู่ตรงกลาง ผลสุดท้ายแผนของไวต์เป็นฐานของข้อตกลง และ bancor ก็ไม่เคยเกิดขึ้นจริง

กติกาที่ออกมาเรียบง่ายมาก: ดอลลาร์ผูกกับทองที่ 35 ดอลลาร์ต่อออนซ์ แล้วสกุลเงินอื่นผูกกับดอลลาร์ ขยับได้ภายในกรอบ ±1% และเห็นเลข 35 ไหม? มันคือราคาเดียวกับที่ตั้งไว้ด้วยกฎหมายปี 1934 ระบบใหม่ของโลกรับราคานั้นมาใช้ต่อตรงๆ

ทำไมเจ้ามือชนะ? ปี 1944 สหรัฐฯ ถือทองคำทางการราวสองในสามของโลก (ตัวเลขต่างกันไปตามวิธีนับของแต่ละแหล่ง) บทวิเคราะห์ส่วนใหญ่มองว่าสหรัฐฯ ชนะเพราะเป็นเจ้าหนี้รายใหญ่ ถือทองมากที่สุด และฐานการผลิตไม่โดนสงครามทำลาย ใครถือของมากที่สุดตอนทุกคนต้องการของ คนนั้นได้เขียนกติกา

เกร็ดจากในห้อง: ผู้แทนโซเวียตนั่งร่วมประชุมอยู่ด้วยตลอด 22 วัน แต่สุดท้ายไม่ให้สัตยาบัน ส่วนคุณไวต์ ผู้ออกแบบระบบฝั่งอเมริกา ภายหลังในปี 1948 ถูกกล่าวหาว่าส่งข้อมูลให้โซเวียต เขาปฏิเสธ และเสียชีวิตด้วยโรคหัวใจในเดือน ส.ค. 1948 นักประวัติศาสตร์หลายคนอ้างหลักฐานจากเอกสาร Venona แต่ข้อสรุปเรื่องนี้ยังเป็นที่ถกเถียง

ฝั่งคุณเคนส์ก็สุขภาพไม่ดีตลอดการเจรจา (แหล่งข้อมูลยังขัดกันว่ามีอาการหัวใจวายระหว่างประชุมหรือไม่) ที่แน่นอนคือเขาเสียชีวิตเพราะหัวใจวายในวันอีสเตอร์ปี 1946 ไม่ถึงสองปีหลังการประชุม

องก์ 7: หลังประชุม 1945–1958

ข้อตกลงบนกระดาษยังไม่ใช่ระบบที่วิ่งได้จริง เดือน ก.ค. 1945 รัฐสภาสหรัฐฯ ผ่าน Bretton Woods Agreements Act และเดือน ธ.ค. 1945 กองทุนการเงินระหว่างประเทศ (IMF) ก็ตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการ ด้วยสมาชิกแรกเริ่ม 29 ประเทศ

ส่วนโซเวียต หนังสือของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศโซเวียต เวียเชสลาฟ โมโลตอฟ (Vyacheslav Molotov) เดือน ธ.ค. 1945 ระบุว่ารัฐบาลโซเวียต "ยังไม่สามารถลงนามได้ในขณะนี้" โต๊ะเดียวกัน แต่สุดท้ายเลือกไม่เข้าเกม

และระบบก็ไม่ได้ทำงานเต็มรูปแบบทันที กว่าสกุลเงินหลักจะแลกเปลี่ยนกันได้เสรีจริงก็ปี 1958 หรือ 14 ปีหลังการประชุม จากนั้นโซ่ทองเส้นนี้ก็ผูกโลกไว้ต่ออีกสิบกว่าปี

วิเคราะห์ 4 มุม

ส่วนนี้เป็นบทวิเคราะห์และความเห็นของ ackalgo ไม่ใช่ข้อเท็จจริงทางประวัติศาสตร์ อ่านเป็นมุมมอง

1) มุมการเมือง: กติกามาจากคนที่ถือไพ่

ถ้ามองทั้งเรื่องตั้งแต่ปี 1933 ถึง 1944 ไพ่ในมืออเมริกามีสองใบ ใบแรกคือทอง ซึ่งรวบรวมมาตั้งแต่ EO 6102 และไหลเข้ามาเพิ่มหลังราคา 35 ใบที่สองคือความช่วยเหลือช่วงสงคราม ผ่าน Lend-Lease ที่แนบเงื่อนไขการค้าไว้ตั้งแต่ปี 1942

เพราะฉะนั้นห้องประชุมเบรตตันวูดส์ไม่ได้เป็นการถกเถียงกันระหว่างคนเท่ากัน แผนที่ดีกว่าในทางทฤษฎีไม่จำเป็นต้องชนะ แผนของคนที่ถือไพ่ต่างหากที่ชนะ เป็นบทเรียนที่ใช้ได้ทั้งการเมืองโลกและในตลาด

2) มุมการเงิน: ค่าเงินนิ่ง แลกกับอิสระ

อัตราแลกเปลี่ยนคงที่มีข้อดีชัดเจน พ่อค้ารู้ล่วงหน้าว่าเงินจะไม่เหวี่ยง วางแผนค้าขายข้ามประเทศได้ง่าย ซึ่งตรงกับเป้าหมายของระบบ คือหยุดการแข่งลดค่าเงินแบบยุค 1930 และส่งเสริมการเติบโต

แต่ของฟรีไม่มีในโลก ประเทศที่ผูกค่าเงินไว้กับดอลลาร์ในกรอบ ±1% ต้องคอยปกป้องตัวเลขนั้น ทำให้นโยบายการเงินในบ้านตัวเองไม่ได้อิสระเต็มที่ ถ้าเศรษฐกิจในประเทศอยากไปทางหนึ่ง แต่หมุดค่าเงินบอกให้ไปอีกทาง ก็ต้องเลือก

3) มุมปรัชญา: เงินคือความเชื่อ

ธนบัตรคือกระดาษ ที่มันมีค่าเพราะคนเชื่อว่ามันมีค่า ในระบบเบรตตันวูดส์ ความเชื่อในดอลลาร์มีหลักยึดที่จับต้องได้ คือรัฐบาลต่างประเทศเอาดอลลาร์มาแลกเป็นทองที่ 35 ได้ ความ "แลกได้" นี่แหละคือรากของความเชื่อใจ

ย้อนกลับไปดูปี 1933 ก็เป็นเรื่องความเชื่อเหมือนกัน วันที่คนไม่เชื่อแบงก์ คนวิ่งไปหาทอง วันที่รัฐอยากให้คนกลับมาเชื่อเงิน รัฐก็ต้องคุมทองไว้เอง เงินกับทองผลัดกันเป็นตัวแทนของความเชื่อมาตลอดเรื่อง

4) มุมวิศวกรรมการเงิน: หมุดที่มีจุดอ่อนในตัว

ลองมองระบบนี้เหมือนวิศวกรมองเครื่องจักร โลกต้องการดอลลาร์ไว้ค้าขายและเป็นทุนสำรอง ยิ่งโลกโต ก็ยิ่งต้องการดอลลาร์มากขึ้น แต่ทองที่หนุนดอลลาร์ไม่ได้เพิ่มตามง่ายๆ ถ้าดอลลาร์ถูกปล่อยออกไปมากกว่าทองที่มีหนุน แรงกดดันก็สะสมเหมือนสปริงที่ถูกกดลงเรื่อยๆ

ในทศวรรษ 1960 นักเศรษฐศาสตร์คุณโรเบิร์ต ทริฟฟิน (Robert Triffin) ชี้ปัญหาเชิงโครงสร้างนี้ไว้ ต่อมาถูกเรียกว่า "Triffin dilemma" คือประเทศที่ออกสกุลเงินสำรองของโลกต้องปล่อยเงินของตัวเองออกไปให้โลกใช้ แต่ยิ่งปล่อยมาก ความมั่นคงของเงินสกุลนั้นก็ยิ่งถูกตั้งคำถาม (Federal Reserve History ใช้คำนี้อธิบายจุดอ่อนของระบบเบรตตันวูดส์)

เทรดเดอร์จะคุ้นกับภาพนี้ดี หมุดราคาที่ถูกกดดันนานๆ ไม่ได้พังเพราะวันเดียว มันพังเพราะแรงที่สะสมมาทีละนิด จนวันหนึ่งสปริงดีดกลับ

ไทม์ไลน์ 1930 → 1971

บทเรียน

ใครถือทองมากที่สุดตอนโลกพัง คนนั้นได้เขียนกติกาการเงินของโลกใหม่ — และกติกาปี 1944 ก็วิ่งบนราคาทองที่รัฐบาลตั้งไว้ตั้งแต่ปี 1934

มองแบบเทรดเดอร์: ราคา "ทางการ" ไม่ได้มาจากตลาด แต่มาจากคนที่ถือของมากที่สุด และราคาแบบนั้นอยู่ได้ตราบที่เจ้ามือยังถือของพอ วันไหนของในมือเจ้ามือไม่พอกับคำสัญญา วันนั้นกติกาก็ต้องเปลี่ยน

ตอนหน้า: 1971 คืนที่โซ่ขาด

ราคา 35 ดอลลาร์อยู่มาจนถึง 15 ส.ค. 1971 วันที่ประธานาธิบดีคนที่ 37 ริชาร์ด นิกสัน (Richard Nixon) ยุติการแลกดอลลาร์เป็นทอง สปริงที่ถูกกดมาเกือบสามสิบปีดีดกลับ … ตอนหน้าเล่ากันว่าโซ่เส้นนี้ขาดยังไง

คำถามที่พบบ่อย

Executive Order 6102 คืออะไร

คำสั่งของประธานาธิบดีคนที่ 32 แฟรงคลิน ดี. รูสเวลต์ ลงวันที่ 5 เม.ย. 1933 ให้คนในสหรัฐฯ ส่งมอบเหรียญทอง ทองแท่ง และใบรับรองทองคำภายใน 1 พ.ค. 1933 ยกเว้นคนละไม่เกิน 100 ดอลลาร์และเหรียญสะสม โทษสูงสุดปรับ 10,000 ดอลลาร์ และ/หรือจำคุก 10 ปี

ทำไมราคาทองกลายเป็น 35 ดอลลาร์

Gold Reserve Act ลงนามเดือน ม.ค. 1934 และประกาศของประธานาธิบดีวันที่ 31 ม.ค. 1934 กำหนดราคาทองใหม่เป็น 35 ดอลลาร์ต่อออนซ์ จากเดิม 20.67 ดอลลาร์ ระบบเบรตตันวูดส์ปี 1944 รับราคานี้มาใช้ต่อ

ธนบัตร 100,000 ดอลลาร์มีจริงไหม

มีจริง คือ Gold Certificate ซีรีส์ 1934 รูปประธานาธิบดีคนที่ 28 วูดโรว์ วิลสัน พิมพ์ ธ.ค. 1934 ถึง ม.ค. 1935 ราว 42,000 ใบ ใช้เฉพาะการโอนระหว่างธนาคาร Federal Reserve ไม่เคยหมุนเวียนสู่ประชาชน และเอกชนถือครองอย่างถูกกฎหมายไม่ได้

Bretton Woods คืออะไร

การประชุม United Nations Monetary and Financial Conference ที่ Mount Washington Hotel เมือง Bretton Woods รัฐนิวแฮมป์เชียร์ 1–22 ก.ค. 1944 44 ชาติตกลงผูกดอลลาร์กับทองที่ 35 ดอลลาร์ต่อออนซ์ และให้สกุลเงินอื่นผูกกับดอลลาร์ ปรับได้ในกรอบ ±1% และตั้ง IMF

bancor คืออะไร

ชื่อสกุลเงินโลกที่ John Maynard Keynes เสนอในแผน Clearing Union ของอังกฤษ สุดท้ายแผนของ Harry Dexter White ฝั่งสหรัฐฯ เป็นฐานของข้อตกลง bancor จึงไม่เคยเกิดขึ้นจริง

แหล่งอ้างอิง

1. Creation of the Bretton Woods System · Federal Reserve History
2. Roosevelt's Gold Program · Federal Reserve History
3. Nixon Ends Convertibility of US Dollars to Gold (Triffin dilemma) · Federal Reserve History
4. Bretton Woods-GATT, 1941–1947 · U.S. Department of State, Office of the Historian
5. Executive Order 6102 · The American Presidency Project (UCSB)
6. Proceedings and Documents, Bretton Woods, July 1–22, 1944 · FRASER, St. Louis Fed
7. FRUS 1946, Vol. I — Soviet position on Bretton Woods · U.S. Department of State, Office of the Historian
8. Bretton Woods and the Birth of the World Bank · World Bank Archives
9. $100,000 Gold Certificate · Bureau of Engraving and Printing
10. $100,000 Gold Certificate · U.S. Currency Education Program

ภาพถ่ายจดหมายเหตุทั้งหมดเป็นสาธารณสมบัติ (Public domain) จาก Wikimedia Commons ตามเครดิตใต้ภาพ · ภาพหัวเรื่องเป็นภาพประกอบ AI

อ่านต่อ

• Smart Money Concepts ฉบับอธิบายใครถือของในตลาด อ่านจากโครงสร้างราคา
• หน้าแรก ackalgoกระดานข้อมูลตลาดที่อ้างแหล่งที่มา และผลงานสตูดิโอ

เนื้อหาเพื่อการศึกษา ไม่ใช่คำแนะนำลงทุน