คนที่เดิน
กลับขึ้นไป

สำหรับหลิง ยัง เรื่องของชายคนนี้เริ่มต้นก่อนที่เธอจะรู้ชื่อของเขา

เธออยู่บนชั้น 78 ของอาคารฝั่งใต้ เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ ในเช้าวันที่ 11 กันยายน 2001 เมื่อแรงระเบิดเปลี่ยนทุกอย่างรอบตัว ในบทสัมภาษณ์กับ CNN หนึ่งปีต่อมา เธอเล่าว่าตนเองถูกเหวี่ยงไปอีกด้านของพื้นที่ เมื่อพยายามลุกขึ้น แว่นตาก็เปื้อนเลือดจนมองไม่เห็น ผู้ที่ยังอยู่ตรงนั้นรอความช่วยเหลือ ท่ามกลางสถานการณ์ที่พวกเขาไม่รู้ว่าจะออกไปได้อย่างไร [1]

แล้วชายคนหนึ่งก็มาถึง เขาพบทางไปบันได เขาบอกให้คนไปด้วยกัน ค่อย ๆ เดิน และช่วยพาพวกเขาลงมา หลิงเห็นว่าเขาแบกใครบางคนอยู่บนหลัง ก่อนจะเห็นเขาย้อนกลับขึ้นไปอีกครั้ง [1]

ในภาพกว้างของประวัติศาสตร์ วันนั้นถูกบันทึกด้วยเครื่องบิน อาคาร และกลุ่มควัน แต่สำหรับคนที่ติดอยู่ข้างใน ความแตกต่างระหว่างการไปต่อกับการหยุดรอ อาจมีรูปร่างเป็นคนแปลกหน้าคนเดียวที่รู้ว่าต้องไปทางไหน

เขาชื่อ เวลส์ เรมีย์ คราวเธอร์ — Welles Remy Crowther เป็นเทรดเดอร์หุ้นของ Sandler O’Neill & Partners ทำงานบนชั้น 104 ของอาคารฝั่งใต้ และเป็นนักดับเพลิงอาสาจากอัปเปอร์ไนแอก รัฐนิวยอร์ก เขาเสียชีวิตด้วยวัย 24 ปี ส่วนผู้รอดชีวิตจดจำเขาได้ในชื่อที่ไม่ได้อยู่บนนามบัตร: ชายผ้าแดง [2]

01 / ก่อนวันที่โลกจะรู้จัก

เด็กชายกับผ้าสีแดง

ก่อนผ้าบันดานาจะกลายเป็นสัญลักษณ์ของการช่วยชีวิต มันเป็นของใช้ที่พ่อสอนให้ลูกพกไว้ เจฟเฟอร์สัน คราวเธอร์ เล่าในรายการ CNN ว่าเขาปลูกฝังนิสัยนี้ให้เวลส์ตั้งแต่ยังเป็นเด็กอายุประมาณหกหรือเจ็ดขวบ วันธรรมดาในครอบครัวหนึ่งจึงทิ้งรายละเอียดเล็ก ๆ ไว้ ซึ่งภายหลังจะช่วยให้ครอบครัวตามพบเรื่องราวที่ขาดหายไป [1]

รูปวัยเด็กของเวลส์ที่ครอบครัวเผยแพร่มีผ้าสีแดงคาดอยู่บนหน้าผาก เมื่อมองจากปัจจุบัน เรารู้ว่าผ้าสีนี้จะมีความหมายอย่างไร แต่สำหรับเด็กในรูป มันยังไม่ใช่อนุสรณ์ ไม่ใช่หลักฐาน และยังไม่มีใครเรียกเขาว่าฮีโร่

การได้เห็นชีวิตก่อนโศกนาฏกรรมสำคัญตรงนี้เอง มันคืนเวลาให้คนที่เรามักรู้จักเฉพาะวันสุดท้าย คืนความเป็นเด็ก ความเป็นเพื่อน และความเป็นลูกชายให้เขา แทนที่จะปล่อยให้ชีวิตทั้งชีวิตเหลือเพียงประโยคว่าเสียชีวิตที่ไหน

ลูกพัคที่ส่งไปถึงเด็กอีกคน

บทความไว้อาลัยชื่อ Kindness Remembered ซึ่งเผยแพร่ในปี 2001 บันทึกเรื่องที่อลิสัน ผู้เป็นแม่ ได้รับรู้หลังสูญเสียลูกชาย เป็นความทรงจำจากช่วงมัธยมของเด็กอีกคนในสนามฮอกกี้ เด็กคนนั้นอายุน้อยกว่าและแทบไม่ได้รับการส่งลูกพัค เวลส์เข้าไปช่วยสร้างโอกาส ส่งลูกให้เขา จนเขาทำประตูแรกในทีมโรงเรียนได้ [3]

เรื่องนี้ไม่ได้เกิดบนตึกสูง ไม่มีควันไฟ ไม่มีเหตุให้ใครต้องเรียกมันว่าการเสียสละใหญ่หลวง แต่เด็กที่ได้รับโอกาสจำมันได้หลายปี เมื่อครอบครัวคราวเธอร์สูญเสียเวลส์ ความทรงจำของคนที่เคยได้รับน้ำใจก็เดินทางกลับมาหาพ่อกับแม่

บางครั้งเรารู้จักคนคนหนึ่งเพิ่มขึ้นจากสิ่งที่เจ้าตัวอาจไม่คิดว่าเป็นเรื่องสำคัญ สำหรับคนส่งลูก นั่นอาจเป็นจังหวะหนึ่งของการแข่งขัน สำหรับคนรับ มันคือครั้งแรกที่รู้สึกว่าตนเองมีที่ยืนอยู่ในทีม

เวลส์ไปเรียนต่อที่ Boston College และเล่นลาครอส ที่มหาวิทยาลัย เรื่องของเขายังคงถูกจดจำผ่านกีฬาที่เขารัก และกิจกรรมบริการชุมชนที่ใช้ชื่อของเขา ภาพหมายเลข 19 จึงพาเราไปไกลกว่าชุดแข่งหนึ่งชุด: มันเป็นร่องรอยของช่วงวัยที่เขาอยู่ร่วมกับเพื่อน ก่อนจะเริ่มต้นชีวิตการทำงานในนิวยอร์ก [2] [4]

02 / ชีวิตสองด้าน

ชั้น 104 กับสถานีดับเพลิงที่บ้าน

งานของเวลส์อยู่ในโลกการเงิน แต่ประสบการณ์การช่วยเหลือผู้อื่นไม่ได้เพิ่งเริ่มขึ้นในวันที่เกิดการโจมตี พิพิธภัณฑ์ 9/11 ระบุว่าเขาเป็นนักดับเพลิงอาสาตั้งแต่อายุ 16 ปี ในบ้านเกิดที่อัปเปอร์ไนแอก [2]

บทความของ Boston College ปี 2016 ซึ่งเล่าถึงงานค้นคว้าของทอม รินัลดี ผู้เขียนหนังสือ The Red Bandanna ระบุว่าเวลส์กับพ่อเป็นอาสาสมัครที่ Empire Hook & Ladder Company No. 1 ใกล้บ้าน การเป็นนักดับเพลิงจึงมีทั้งมิติของการฝึกฝนและความผูกพันในครอบครัว [5]

ที่สะเทือนใจคือเส้นทางนี้ยังเป็นอนาคตที่เวลส์กำลังคิดจริงจัง รินัลดีเล่าว่า ประมาณหนึ่งเดือนก่อนเสียชีวิต เวลส์โทรหาพ่อและบอกว่าอยากออกจากงานการเงินเพื่อเข้าร่วม FDNY หน่วยดับเพลิงนครนิวยอร์ก หลังการเสียชีวิต พ่อพบใบสมัครที่กรอกไว้ในอพาร์ตเมนต์ของลูก [5]

ใบสมัครที่ยังอยู่ในห้องทำให้ความฝันนั้นมีรูปธรรม ชีวิตของเขาไม่ได้หยุดในวันที่ทุกอย่างเสร็จสมบูรณ์ แต่มันหยุดระหว่างทาง ขณะที่ยังมีสิ่งที่อยากเป็นและสิ่งที่ยังไม่ได้ทำ เหมือนชีวิตของคนหนุ่มสาวอีกมากมายที่ถูกพรากไปในวันนั้น

เราจึงไม่จำเป็นต้องยกย่องเวลส์ด้วยการลดค่าของอาชีพเทรดเดอร์ลง งานประจำบอกว่าเขาทำมาหากินอย่างไร ส่วนสิ่งที่เขาทำในภาวะฉุกเฉินบอกว่าเขานำความรู้ ความแข็งแรง และเวลาของตนไปช่วยใคร เมื่อสิ่งเหล่านั้นมีความหมายที่สุด

03 / แมนฮัตตันตอนล่าง

เช้าที่อาคารกลายเป็นทางหนี

ภาพมุมสูงที่เจฟฟ์ ม็อกถ่ายในเดือนมีนาคม 2001 แสดงอาคารทั้งสองที่ยังตั้งอยู่ครบ หอเหนือมีเสาอากาศอยู่บนยอด หอใต้อยู่ข้างกันท่ามกลางอาคารหนาแน่นของแมนฮัตตันตอนล่าง เป็นภาพก่อนการโจมตีประมาณครึ่งปี และเป็นโลกของสถานที่ทำงานที่ผู้คนยังเข้าออกตามปกติ

เพื่อเข้าใจเรื่องของเวลส์ เราต้องวางเขาไว้ในอาคารที่ถูกต้อง เขาทำงานใน South Tower หรือ 2 World Trade Center ซึ่งเป็นอาคารที่ถูกโจมตีเป็นหลังที่สอง แต่พังถล่มก่อนหอเหนือ [2] [6]

เวลาเหล่านี้ชัดเจนสำหรับคนอ่านย้อนหลัง แต่ผู้คนในอาคารไม่ได้รับรู้เหตุการณ์พร้อมกันทั้งหมด รายงานคณะกรรมาธิการ 9/11 อธิบายถึงข้อจำกัดของการสื่อสาร การอพยพ และข้อมูลที่เจ้าหน้าที่กับผู้ประสบเหตุมีอยู่ ในอาคารสูง การรู้ว่าที่ไหนยังผ่านได้สำคัญพอ ๆ กับการรู้ว่าที่ไหนกำลังไหม้ [7]

ภาพควันที่ลอยออกจากอาคารทั้งสองทำให้คนนอกมองเห็นภัยพิบัติ แต่บอกไม่ได้ว่าบันไดช่วงใดขาด ประตูไหนเปิดได้ หรือผู้บาดเจ็บคนใดยังเดินต่อไหว สิ่งเหล่านี้คือรายละเอียดขนาดเล็กกว่าภาพข่าว ทว่ากลับเป็นรายละเอียดที่กำหนดการตัดสินใจของคนข้างใน

วันที่ 11 กันยายน เวลส์ติดต่อแม่ เวลา 9:12 น. ตามรายงาน CNN ข้อความที่สถานีบันทึกไว้สั้นมาก:

“แม่ครับ นี่เวลส์นะ ผมอยากให้แม่รู้ว่าผมยังโอเค”

ข้อความของเวลส์ที่ CNN นำมาเผยแพร่ · คำแปลไทยโดยผู้เรียบเรียง [1]

ประโยคนี้มีความหมายต่างกันเมื่อเรารู้ผลของวันนั้นแล้ว มันคือความพยายามให้แม่รับรู้ว่าเขายังอยู่ แต่ไม่ใช่หลักฐานว่าเขาปลอดภัยแล้ว และไม่บอกว่าเขายืนอยู่ตรงไหน การรับฟังมันอย่างตรงไปตรงมา โดยไม่เติมคำอำลาที่ไม่มีอยู่จริง ทำให้เสียงของลูกชายคนหนึ่งยังคงเป็นเสียงของเขาเอง

04 / ภายในหอใต้

บันไดที่ยังไปต่อได้

ชั้น 78 เป็น sky lobby หรือโถงเปลี่ยนลิฟต์กลางอาคาร ผู้คนใช้พื้นที่นี้เชื่อมต่อการเดินทางระหว่างชั้น ไม่ใช่เพียงโถงหน้าสำนักงานเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง และมันอยู่ในบริเวณชั้นที่เครื่องบินลำที่สองพุ่งชน [7]

รายงานคณะกรรมาธิการ 9/11 ระบุว่าบันได A ของหอใต้ยังมีทางผ่านบริเวณจุดชน ต่างจากบันไดที่ถูกตัดขาดในหอเหนือ แต่คำว่า “ยังผ่านได้” ไม่ได้แปลว่าสว่าง โล่ง หรือมองเห็นทางลงได้ทันที ผู้ที่หนีผ่านบันไดต้องเผชิญควัน ความมืด และความสับสน บางคนกลับขึ้นไปเพราะเชื่อว่าด้านล่างเต็มไปด้วยไฟ บางคนขึ้นไปหวังออกทางหลังคา [7]

พิพิธภัณฑ์ 9/11 อธิบายว่าเวลส์ใช้ผ้าบันดานาปิดจมูกและปาก นำผู้รอดชีวิตไปยังบันไดที่ยังใช้งานได้ และแบกผู้หญิงที่บาดเจ็บลงไปกับกลุ่ม เมื่อถึงชั้นที่ดูเหมือนมีควันน้อยกว่า เขากลับขึ้นไปช่วยคนที่ยังอยู่ด้านบน [2]

สิ่งที่เขานำมาให้ผู้ประสบภัยจึงมีมากกว่าแรงกาย เขานำข้อมูลที่ใช้ได้จริงเข้ามาในพื้นที่ซึ่งผู้คนกำลังขาดมัน: มีบันไดอยู่ตรงนั้น มีทางที่พอจะเดินต่อได้ และมีคนจะพาไป

ในสภาพแวดล้อมที่ทุกนาทีสำคัญ ความเป็นผู้นำอาจไม่ได้ปรากฏเป็นคำปราศรัย แต่เป็นการลดความไม่แน่ใจลงทีละอย่าง บอกทิศทาง รักษากลุ่มไว้ และช่วยคนที่เดินเองลำบาก นี่คือสิ่งที่ทำให้คำว่า “ช่วยชีวิต” ในเรื่องนี้มีรายละเอียดมากกว่าคำยกย่อง

05 / คำบอกเล่าจากอีกฝั่งของบันได

คนที่ได้กลับบ้าน

เมื่อฟังผู้รอดชีวิต เราต้องจำว่าพวกเขาพูดจากตำแหน่งที่ตนเองอยู่ ไม่มีใครมองเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดจากด้านบน คนหนึ่งจำเสียง คนหนึ่งจำทางแยก อีกคนจำใบหน้าได้ในช่วงที่ผ้าปิดปากถูกถอดออก ความทรงจำเหล่านี้จึงต้องอ่านประกอบกันอย่างระมัดระวัง

หลิง ยัง: คนแปลกหน้าที่พาเธอออกไป

ในการให้สัมภาษณ์กับ CNN หลิงเรียกเวลส์ว่า:

“เทวดาผู้คุ้มครองของฉัน ไม่ต้องมีข้อแม้ใด ๆ”

หลิง ยัง · CNN, 11 กันยายน 2002 · คำแปลไทย [1]

คำนี้เป็นความรู้สึกของผู้ที่ได้รับความช่วยเหลือ ไม่ใช่สมญาที่ผู้เขียนตั้งขึ้นให้สวยงาม สำหรับเธอ ชายหนุ่มไม่ได้เป็นเพียงเรื่องเล่าที่ได้ฟังในภายหลัง เขาเคยอยู่ตรงนั้น ในช่วงที่การหาทางออกด้วยตนเองแทบเป็นไปไม่ได้

จูดี ไวน์: การชี้ทางที่มีความหมาย

ในสารคดี Man in Red Bandana จูดี ไวน์อธิบายว่าเวลส์นำพวกเธอไปยังบันไดที่ยังลงต่อได้ ส่วนคำบอกเล่าของหลิงในสารคดีชี้ว่ามีช่วงที่เขาถอดผ้าออกจากใบหน้า ทำให้เธอจำเขาได้ในเวลาต่อมา [8]

เรามักจดจำการกลับขึ้นไปของเวลส์เป็นภาพสุดท้าย แต่สำหรับคนที่เขาพาลงมา ชีวิตไม่ได้จบที่ขั้นบันไดนั้น ยังมีการหนีออกจากพื้นที่ การรักษาอาการบาดเจ็บ และการใช้ชีวิตกับความทรงจำที่คนรอบตัวอาจไม่เคยผ่าน การรอดชีวิตจึงไม่ใช่ฉากจบที่ลบความสูญเสียทั้งหมดออกไป

และการกล่าวถึงผู้ช่วยคนหนึ่งก็ไม่ได้ทำให้ผู้ช่วยคนอื่นหายไป ในอาคารยังมีเพื่อนร่วมงาน เจ้าหน้าที่ และนักดับเพลิงช่วยกันอยู่ เรื่องของเวลส์เป็นชีวิตหนึ่งในประวัติศาสตร์ของความช่วยเหลือที่กว้างใหญ่กว่านั้น การเล่าเขาอย่างละเอียดคือการมองให้ใกล้ขึ้น ไม่ใช่การยกให้เขาแบกเรื่องของทุกคนไว้เพียงลำพัง

06 / หลังอาคารหายไป

แม่ที่ยังตามหาลูก

หอใต้พังถล่มเมื่อเวลา 9:59 น. ภายในช่วงประมาณ 56 นาทีหลังถูกชน เวลส์เป็นหนึ่งในผู้ที่เสียชีวิต การตามหาและกู้คืนร่างผู้เสียชีวิตดำเนินต่อไปอีกหลายเดือน ภาพของทีมค้นหาในวันที่ 21 กันยายนที่เห็นนี้จึงเป็นภาพคนละช่วงเวลากับการช่วยเหลือในอาคาร ไม่ใช่ภาพภารกิจของเวลส์ [6]

สำหรับครอบครัว คำถามไม่ได้มีเพียงว่าลูกอยู่ที่ไหน แต่รวมถึงว่าเขาทำอะไร ได้อยู่กับใคร และใครได้เห็นเขาเป็นครั้งสุดท้าย สารคดี Man in Red Bandana บันทึกคำเล่าของอลิสันว่าเธอยังติดตามข่าวและสารคดีต่อไปเพื่อหาเรื่องของลูก แม้จะได้รับแจ้งการพบร่างในเดือนมีนาคม 2002 แล้วก็ตาม [8]

การพบร่างตอบคำถามหนึ่ง แต่ไม่อาจตอบทุกคำถามของการสูญเสียได้ ในช่องว่างระหว่างภาพข่าวจำนวนมหาศาลกับชีวิตของลูกชายคนเดียว ยังมีเรื่องที่เธอไม่รู้

ผ้าสีแดงในหน้าหนังสือพิมพ์

จุดเปลี่ยนมาถึงจากบทความของ The New York Times ในปี 2002 ที่บันทึกเรื่องผู้รอดชีวิตและชายสวมผ้าสีแดง มูลนิธิของครอบครัวระบุว่าข่าวชิ้นนั้นช่วยให้ตัวตนของผู้ช่วยเหลือได้รับการยืนยัน [9]

สารคดีเล่าต่อว่าอลิสันติดต่อไปหาพยาน ส่งภาพของเวลส์ให้ตรวจดู และหลิงยืนยันว่าเป็นชายคนเดียวกับที่เธอพบในอาคาร ต่อมาในเดือนสิงหาคม 2002 ครอบครัวกับผู้รอดชีวิตได้มาพบกัน [8]

ภาพถ่ายที่เคยเก็บความทรงจำของครอบครัวจึงทำหน้าที่อีกอย่าง มันเชื่อมใบหน้าของลูกชายเข้ากับชื่อเรียกที่พยานใช้มาตลอดหลายเดือน จาก “ชายผ้าแดง” กลับมาเป็นเวลส์ จากเรื่องที่คนอื่นรู้เพียงบางส่วน กลับมาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตที่พ่อกับแม่ได้รู้จัก

ความรู้ใหม่นี้ไม่ทำให้พ่อแม่ได้ลูกกลับคืนมา แต่ทำให้พวกเขาได้พบผู้คนที่เวลส์ช่วยไว้ ความสูญเสียกับความขอบคุณอยู่ในห้องเดียวกันได้ โดยไม่จำเป็นต้องลบล้างกัน

07 / ชื่อที่อยู่ต่อ

วันที่ประธานาธิบดีเล่าเรื่องชายผ้าแดง

วันที่ 15 พฤษภาคม 2014 ในพิธีเปิดพิพิธภัณฑ์ 9/11 ประธานาธิบดีบารัค โอบามาเริ่มคำกล่าวด้วยภาพของผู้บาดเจ็บบนชั้น 78 และชายหนุ่มที่ปรากฏตัวพร้อมผ้าสีแดง เขาเล่าถึงการช่วยพาคนลงบันได แล้วหยุดน้ำหนักไว้ที่การกลับขึ้นไป:

“Then he went back.
Back up all those flights.”

“จากนั้นเขาก็กลับขึ้นไป
ขึ้นบันไดทั้งหมดนั้นอีกครั้ง”

บารัค โอบามา · พิธีเปิดพิพิธภัณฑ์ 9/11
15 พฤษภาคม 2014 · คำแปลไทยโดยผู้เรียบเรียง [10]

ในคำกล่าวเดียวกัน โอบามาพูดถึงอลิสันที่พบเรื่องของลูกจากคำบอกเล่าในหนังสือพิมพ์ และแนะนำเธอกับหลิง ยังต่อผู้ร่วมพิธี แม่ของผู้เสียชีวิตและคนที่ลูกของเธอช่วยไว้ยืนอยู่ในเรื่องเดียวกันอย่างเป็นรูปธรรม [10]

คำกล่าวของประธานาธิบดีไม่ได้เป็นจุดเริ่มต้นของความกล้าหาญนั้น สิ่งที่เวลส์ทำเกิดขึ้นไปแล้วเกือบสิบสามปีก่อน การกล่าวชื่อของเขาในพิธีสาธารณะคือการทำให้ผู้คนจำนวนมากขึ้นได้รู้จักคนที่พยานเคยรู้จักผ่านผ้าสีแดงเพียงผืนเดียว

ผ้าที่เหลืออยู่ และชีวิตที่ไม่หยุดส่งต่อ

ที่พิพิธภัณฑ์ 9/11 มีผ้าบันดานาของเวลส์อยู่ในคอลเลกชัน ครอบครัวเป็นผู้มอบให้ บันทึกวัตถุอธิบายว่าพ่อแม่พบผ้าแดงหลายผืนในห้องของลูกหลังเหตุการณ์ จึงควรแยกให้ชัดว่า “ผ้าของเวลส์” ที่เก็บรักษาไว้ ไม่ได้หมายความว่าเป็นผืนเดียวกับที่อยู่บนใบหน้าเขาในวันนั้น [11]

ในบทความของพิพิธภัณฑ์เกี่ยวกับทีมลาครอสไนแอก อลิสันเล่าถึงเด็กหนุ่มที่สวมหมายเลข 19 และพกผ้าแดงเพื่อรำลึกถึงลูกชายของเธอ สิ่งที่ครั้งหนึ่งเป็นนิสัยส่วนตัวของคนคนหนึ่ง กลายเป็นเครื่องเตือนใจของคนรุ่นหลังที่ไม่เคยพบเขา [12]

การระลึกถึงเขาอาจเริ่มจากการอ่านเรื่องนี้ แต่ความหมายของมันไม่ได้จำเป็นต้องอยู่ที่การเผชิญเหตุการณ์ใหญ่แบบเดียวกันเสมอไป เรื่องในสนามฮอกกี้ที่แม่ได้รับรู้หลังเขาจากไปเตือนว่า การมองเห็นคนที่ถูกมองข้ามก็มีน้ำหนักของมัน เด็กอีกคนจำการส่งลูกครั้งนั้นได้ ก่อนที่โลกจะรู้จักการกลับขึ้นบันไดของเวลส์เสียอีก

เราไม่มีข้อมูลว่าผลงานการเทรดของเขาเป็นอย่างไร และไม่จำเป็นต้องสร้างภาพให้เขาเป็นผู้ชนะในทุกสนามเพื่อยอมรับคุณค่าของชีวิตนี้ เขาเป็นชายหนุ่มที่ยังมีแผนอนาคต เป็นลูกของพ่อแม่ เป็นเพื่อนร่วมทีม และเป็นคนที่ผู้รอดชีวิตบางคนจะไม่มีวันลืม

ในวันที่ข่าวทำให้อาคารสูงกลายเป็นสัญลักษณ์ของความสูญเสีย เวลส์ทำให้บันไดภายในอาคารนั้นมีความหมายอีกแบบ สำหรับคนที่เขาพาไป มันยังเป็นทางที่เดินต่อได้

เขาไม่ได้กลับบ้านในวันนั้น
แต่คนที่เขาช่วยไว้ บางคนได้กลับไป

แด่เวลส์ เรมีย์ คราวเธอร์
และทุกชีวิตที่สูญเสียในวันที่ 11 กันยายน 2001